Bilirsiniz, insanın başına can sıkıntısı bir olay gelirse, ardı arkası kesilmez. Genel olarak bu psikolojik bir olgudur - insan ilk can sıkıntısından itibaren yenilerini biriktirmeye başlar ve hep can sıkıntısı üst üste geliyor sanar.
- İş yerinden çıktım. Benzinciye gittim. Benzincide Gidiş yönüne geliş yönünde park etmiş bir araba sebebiyle manevralarla park edebildim. İndim, pompacıya söylendim. Ters yönden niye araba alıyorsunuz diye... Omuz silkti.
- Benzinimi aldım, bizim evin oralara geldim. Burada 1 şerit ikinci köpriye gidiyor ve genelde tıkalı, diğer şerit eve doğru gidiyor ve genelde boş. Ancak, bugün eve giden şeritte tıkalıydı. Niye? Arabanın biri uyanıklık yapıp köpriye gitmeyen şeritte ilerleyip araya sızmaya çalışıyor diye. Yanından geçerken korna çaldım, bakmadı bile.
- Eve geldim, otoparkın çitini anahtarlıkla açtım ve girdim. Hemen arkamdan bir araba daha girdi. Ben park etmek için manevra yaparken benden sonra giren araç otoparkta kalmış tek yere park etti. Güya aynı sitenin sakiniyiz. Adam, bana bakmadan toplandı, bana bakmadan arabadan çıktı ve bana bakmadan evine gitti.
Ne yapmak lazım? Bunları düzeltmek, düzenlemek ve insanın insana saygı göstermesini tetiklemek için ne yapmalı? Bir yerlerden başlamak bir şeyler yapmak istiyorum. Ancak ne yapılması gerektiğini bile bilmiyorum?
1 yorum:
Antalya'ya yerleş :p
Yorum Gönder