Bugün bahçede volta atıp sigara içerken birden aklıma geldi.
Bunca yıldır; megalomaniyi, herşeyi ben bilirimciliği, başkalarının fikrini kabul etmemeyi ve hep burnunun dikine gitmeyi sakınılması gereken psikolojik bir sorun olarak görürdüm.
Hayır efendim. Megalomani psikolojik bir sorun değildir. İlla sorun olacaksa sosyal bir sorundur.
Psikolojik sorunlar, genel olarak kişinin kendisini rahatsız etmesini gerektirir. Oysa, megaloman kişi kendi dışındakilere rahatsızlık verir, kendisi ekstrem derecede mutludur. Hatta, bu çıkarımla megaloman olmamanın çok daha kolaylıkla depresyona yol açtığı savunulabilir.
Megaloman kişinin çekeceği sorun ancak şu olabilir; Uzun süre ve kesintisiz megalomaniye devam neticesinde çevresini bıktırıp uzaklaştırabilir ve yanlız kalabilir. Bu, ilk önce, megalomanisinde artışı da tetikler. Yanlız kalıp, kontrol mekanizmalarından yani toplumdan uzaklaştığı için kendini daha üstğün görmesi, fikirlerinin doğru olduğuna daha da bir inanmasını sağlar.
Dolayısıyla, sadece uzun vadede, megalomanyaklar yanlızlık çekebilirler ve yanlızlığın getireceği bunalımlardan dolayı psikolojik sorun sahibi olabilirler.
(Süper, gören de psikolojik danışmanım bu konuda derecem var falan sanır - ne güzel net net konuşuyorum doğruymuş gibi)
Megalomani psikolojik bir sorun değildir!
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
1 yorum:
Sayın Modolog,
Megalomani, adı üstünde bir "mania" (gerçekte olmayan birşeyi öyle zannetmek, bir tür delilik) olduğuna göre iyi birşey olmasa gerek gibi kulağa geliyor.
Öte yandan bazı insanların gerçekten herşeyi herkesten çok daha iyi ve doğru biliyor olma ihtimalini de yabana atmayalım lütfen. Bu kişiler megalomanyak değil, gerçekten megalo (büyük adam) olabilirler. Bunlar kolaylıkla megalomanyaklarla karıştırılabilirler, çünkü onlar da çok mutludurlar, olsa olsa başkalarının herşeyi yanlış düşünüyor olmasına üzülebilirler. Tıpkı megalomanyaklar gibi, herkesten doğru bildiklerinden emindirler ve bunu herkese anlatmaktan hiç sıkılmazlar, büyük bir şevkle de herkesi ikna etmeye çalışırlar. Bunu başkalarına iyilik yapmak olarak düşünüp, bu yardımsever davranışlarından büyük bir haz da alırlar üstüne üstlük.
Böyle bir kişi açısından bakılınca algılanan, bu kişinin megalomanyak olması durumunda algılayacağından farksız olur. İşin garibi, bu algılama, etrafındaki kişiler tarafından bakıldığında da kişinin megaloman olması veya olmaması durumlarında aynı olur.
Aradaki fark sadece "in retrospect" anlaşılabilir. Mesela Steve Jobs'un megalomanyak olduğu söylenegelir eskiden beri. Ama aradan bu kadar zaman geçtikten sonra ben şahsen adamın herşeyi endüstrisindeki çoğu insandan daha doğru düşünmüş olduğuna ikna oldum. Sonuçta Macintosh, iPod, iPhone, iTunes hep bu adamın ısrarıyla çıktı. Hepsi de ilk çıktığında herkes bunların ümitsiz teşebbüsler olduğunu, adamın etrafındakilere kulak vermeyerek Apple'ı uçuruma götürdüğünü iddia ediyordu. Sonuçlar ortada. Jobs'un megalomanyak olmadığı, adamın gerçekten herkesten doğru düşündüğü şimdi anlaşılıyor.
Özet olarak megalomanyakları sevelim, koruyalım. Belki değildirler çünkü. O zaman çok işe yarayabilirler.
Yorum Gönder